Keljee – Volpov

Maandag 16 december

Aanwezig: Dirk, Marc, Brent, Rudi, Andy, Wim, Patrick.
Afwezig: Walter, Johan.

Hoi sportievelingen,
daar onze ziekenboeg nog goed gevuld is (Walter nog opgenomen in het UZA, en Johan die Belgische bieren is gaan promoten op een Spaans bierfestival, én op die manier op een snellere genezing van zijn breuk rekent…)
Om toch met enige weerbaarheid de eindronde aan te vatten is Rudi eens gaan scouten in de sporthal van Ekeren. Namens de voltallige redactie heten we dan ook Brent Vander Eyken van harte welkom in ons team. Een 21-jarig toptalent die ook nog actief is in de Antwerpse provinciale competitie, en aldaar de kleuren van Volmar Ekeren verdedigt.

Vandaag tegen Volpov, onze eerste wedstrijd in de eindronde. Direct tegen een ploeg die uit de eerste reeks komt.
Alle hens aan dek dan maar. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat er geen enkele speler, van Volpov, actief is bij het pantserregiment van de Belgische defensie. Met enkele ex-basketballers aan de overzijde van het net, weet je dat wij het beste van onszelf naar boven moeten brengen, om zo een spektakelmatch te verzekeren. Ter voorbereiding op deze wedstrijd, was er zelfs één iemand, die –geheel alléén– een weekje op buitenlandse stage is gegaan! Of dit echt een meerwaarde betekende, was echter niet direct zichtbaar.

Verrassing alom in set 1. Vanaf de beginne direct op een hoog niveau acteren.
Onze head setter hoorde je zelfs binnensmonds vloeken… hijzelf had namelijk de beslissing genomen om langs de zijlijn te starten. Door het optimaal benutten van de sporthal is hier van een bank of vrije spelerszone niet echt sprake.
Mooi om zien: wanneer het ons receptioneel goed voor de wind gaat, iedereen voor elke bal gaat, er veel variatie ten toon gespreid wordt qua spelverdeling, kortom een setje om in te kaderen.

Vanaf set 2, met onze head setter op zijn vertrouwde plaats, begon onze motor plots wat te sputteren. Of was het de verdienste van Volpov, die door de nodige opslagdruk ons zwakste punt gevonden hadden?
De eerste ballen werden op een minder fraaie manier richting setter gebracht, hierdoor werd het plots minder makkelijk om een aanval op te bouwen.
Ergernis alom was het zeker niet, met de nodige plaatsballen en opslagdruk konden ook wij wel ons mannetje staan. Een set winnen zat er niet meer in.

Ook in set 3 was het steeds door gedrevenheid dat we er het beste van maakten. De eerlijkheid gebiedt ons hier toch te zeggen dat er steeds een kloofje diende gedicht te worden, al zat winnen er ook nu niet in.
En dat er enig verschil is tussen theorie en praktijk werd Rudi meteen duidelijk in set 4. Als coach “ad interim” had hij namelijk het idee opgevat om als middenman de strijd aan te gaan – mooi toch om je zo weg te cijferen voor een ander.
Maar aan elke medaille zijn er ook twee keerzijden. Zo werd het meteen duidelijk dat hij in deze rol zijn talenten niet ten volle kan benutten, en bij momenten soms gevaarlijke situatie creeërde voor zijn medespelers!

Tot slot: Nu er ons wat positiever nieuws ter oren is gekomen over de gezondheidstoestand van Walter, wens ik iedereen nog prettige kerstdagen en een mooie overgang naar 2020.

Volgende afspraak: maandag 6 januari om 19u30 op terrein 4 tegen Trendsetters.